‘Michel, ze zoeken een hotelondernemer voor een hotel zonder ramen. Heb jij tijd om dit concept met mij uit te werken en op te zetten?’

Ik belde met Lucas Petit, de eigenaar van het Delta hotel voor wie ik eerder had gewerkt. Met hem kan ik lezen en schrijven. ‘Natuurlijk!’ reageerde ik enthousiast terwijl ik mijn auto door de Ferdinand Bolstraat stuurde. Het was 2004, ik werkte net een jaar als sales executive bij Bastion Hotels, maar ik had al snel door dat ik binnen die rol en die organisatie niet op mijn plek was. Ik was gewend als ondernemende medewerker met nieuwe ideeën te komen, maar in deze organisatie werden mijn verrassende ideeën niet gewaardeerd.

‘Er staat een oude elektriciteitscentrale leeg in Rotterdam, als we een goed plan schrijven, kunnen we de prijsvraag winnen en aan de slag,’ gaat Lucas verder.
Enthousiast zeg ik ja op het voorstel, niet wetende dat ik de volgende maanden al mijn vrije uren bezig zal zijn met de ontwikkeling van een nieuw hotelconcept.
Onze ideeën werkten we uit in een boekje dat we presenteerden aan de gemeente Rotterdam. We kozen voor 2Twenty als werktitel, maar doopten het concept later om tot STROOM Rotterdam.

Een uniek concept

Omdat het gebouw heel hoog was en alleen kleine ramen bevat, besloten we een concept te creëren dat volledig buiten de kaders van een hotel lag. Er zouden geen standaard hotelkamers komen. In plaats van de badkamer meteen naast de ingang te positioneren, werd de badkamer het middelpunt in de kamer. Dat betekende dat je in sommige kamers het gevoel had meteen de badkamer in te lopen.

Daarnaast wilden we, op die creatieve plek in het Rotterdamse Lloydkwartier, het hotel  een buurtfunctie geven, alsof het een hip buurthuis was. Na de presentatie bij de gemeente, werden we uit meerdere inzendingen gekozen en konden we aan de slag met de bouw. Ondertussen had ik mijn baan bij Bastion Hotels opgezegd, om als directeur van STROOM fulltime aan de slag te gaan met de ontwikkeling van deze bijzondere plek, die uiteindelijk veel meer werd dan een hotel.

Een hotel zonder sterren is geen hotel

Toen het hotel klaar was, kwam de inspecteur van de sterrenclassificatie langs. Een systeem dat in 2005 nog heel veel aanzien had in de hotelwereld. Elk hotel werd gewogen aan een groot aantal functionele factoren. Maar hoe mooi en duurzaam ons concept ook was, wij vielen niet eens in de categorie van een een-sterrenhotel, omdat er geen deur tussen de bad- en slaapkamer zat èn er in de meeste kamers geen ramen op zichthoogte waren. Terwijl dit wel de belangrijke vereisten waren om de classificatie van minimaal één ster te verkrijgen. Als je niet eens een ster kreeg, mocht je een plek geen hotel noemen. We hadden zo hard gewerkt aan dit concept en toch kregen we geen classificatie. Vol overtuigingskracht ging ik naar Zoetermeer om de commissie over te halen ons toch die hotelclassificatie te geven. Maar hoe goed mijn argumenten ook waren, ze waren niet van plan om van de norm af te wijken.

Dus werd STROOM een hotel zonder sterrenclassificatie. Dat maakte de bezoekers echter niets uit, STROOM werd populair en we werden geroemd in allerlei tijdschriften. Mensen uit de omgeving kwamen langs in de bar en de lounge, jong en oud, iedereen vond er een plek.

‘Wat heb je toch een tof hotel!’ werd er regelmatig gezegd. Maar dat we de mensen een hotelervaring gaven, wilde nog niet zeggen dat het ook binnen de regels van de systemen paste.

Wat maakte STROOM zo uniek?

Met STROOM deden we het anders. De kleinschaligheid en de bijzondere locatie dwongen ons creatief te zijn. Om te beginnen ontstond er geen hotel, maar een plek om te eten en te drinken. Daarnaast werd de hoogte van het gebouw het uitgangspunt voor een onderscheidend concept waarbij de kamers verdeeld werden over twee etages, waarin de badkamer centraal stond. Zonder te voldoen aan de hotel- en sterrenclassificatie door het ontbreken van ramen op zichthoogte, werd STROOM een internationaal succes.

Een hotel is een service verlenend etablissement met een commercieel oogmerk waar iemand tegen betaling kan overnachten of onderdak vinden. Het is ontstaan vanuit het Latijnse woord hospitalis wat gastvrij betekent. Nederland heeft zo’n 3000 logiesverstrekkende bedrijven, waarvan circa 2200 geclassificeerde hotels, variërend van low budget hostels voor rugzaktoeristen tot luxe vijfsterrenhotels. Om de consument enige houvast te bieden, en de bedrijfstak te beschermen, is de aanduiding ‘hotel’ wettelijk beschermd. Deze aanduiding is voorbehouden aan logiesverstrekkers die tenminste zijn ingedeeld in categorie 1-ster van de Nederlandse Hotel Classificatie. (bron: Wikipedia)

We maakten een plek die niet alleen toegankelijk voor hotelgasten was, maar ook voor de buurtbewoners. Die kwamen daar samen en dat zorgde voor een toffe vibe. Daarnaast was het natuurlijk uniek dat het hotel gevestigd was in een oude elektriciteitscentrale en waren de kamers verre van standaard met een bad- en een slaapetage.

Het hele concept dat ik ontwikkelde voor STROOM ontstond uit mijn onderbewuste, waardoor het anders werd dan de standaard op dat moment. Het paste niet binnen de heersende regels en systemen. Maar juist doordat we niet binnen het systeem pasten, voelden mensen zich er thuis. De plek paste bij hen als mens en daarom creëerde het waarde voor hen. Daarom werden we zo bekend! Later realiseerde ik me dat het ook paste bij de plek en het imago van Rotterdam als stad van de architectuur, dit versterkte vervolgens de identiteit van het hotel, waardoor het weer extra gasten aantrok.

Het kan anders

Uit het onderzoek dat ik jaren later deed tijdens mijn Master in Brandmanagement bleek dat de sterrenclassificatie het ontwikkelen van een eigen identiteit, het creëren van inzichten in doelgroep en de ontwikkeling van medewerkers in de weg staat. Hierdoor werden hotels steeds vaker eenheidsworsten, waarbij de waardecreatie voor de gast, de gastgerichtheid van de medewerker, de financiële resultaten van het bedrijf en daarmee indirect het imago van de branche negatief werden beïnvloed. Bij STROOM deden we het anders en pasten we dus niet in het systeem dat bedacht was. We waren voorlopers van de verandering van een systeem dat niet meer functioneerde.

De laatste jaren is het systeem van sterrenclassificatie veranderd. Omdat mensen steeds meer keuzes gingen maken op basis van beoordelingen (in plaats van het aantal sterren) móést de heersende orde in de hotelwereld de structuur wel aanpassen. Mensen willen niet meer alleen naar een hotel om te slapen, ze willen er leven en beleven, nieuwe dingen meemaken, verrast worden. Want als je alles al hebt, ga je op zoek naar nieuwe ervaringen.

Lees het volledige ebook

Dit blog is onderdeel van het ebook Vinkjes en vonkjes in participatieland, met daarin meer dan genoeg inspiratie om van jouw plek een beleving te maken?

Bestel hier het boek of ebook.